Aforizmebi - 11 მაისში 2009 - შოთა რუსთაველი

    შესვლის ფორმა

    სექციის კატეგორიები

    სურათები [6]
    ვიდეოები [1]
    შოთა რუსთაველის ბიოგრაფია [2]

    ძებნა

    კალენდარი

    «  მაისი 2009  »
    ორსამოთხხუთპარშაბკვ
        123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031

    ჩანაწერების არქივი

    ჩვენი გამოკითხვა

    როგორი საიტია
    სულ პასუხი: 845

    საიტის მეგობრები

    სტატისტიკა


    სულ ონლაინში: 1
    სტუმარი: 1
    მომხმარებელი: 0
    კვირა, 04.12.2016, 00:46
    მოგესალმები სტუმარი
    მთავარი | რეგისტრაცია | შესვლა | RSS

    შოთა რუსთაველი

    მთავარი » 2009 » მაისი » 11 » Aforizmebi
    Aforizmebi
    23:56
    გმირობაზე
    154 
    ხამს, თუ კაცი არ შეუდრკეს ჭირს, მიუხდეს მამაცურად.

    468 
    ორგული და მოღალატე ნამსახურსა დავამგვანე,
    ესე არის მამაცისა მეტის-მეტი სიგულვანე!

    597 
    არ შეუდრკების ჭაბუკი კარგი მახვილთა კვეთასა.

    748 
    სჯობს წავიდე, არ გავტეხნე, კაცსა ფიცნი გამოსცდიან;
    ჭირნი, მისგან უნახავნი, კაცსა ვისმცა გარდუხდიან?

    780 
    ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!

    795 
    წესი არის მამაცისა მოჭირვება, ჭირთა თმენა,
    არვის ძალუც ხორციელსა განგებისა გარდავლენა.

    799 
    “რა უარეა მამაცსა, ომშიგან პირის მხმეჭელსა,
    შედრეკილ-შეშინებულსა და სიკვდილისა მეჭველსა!
    კაცი ჯაბანი რითა სჯობს დიაცსა ქსლისა მბეჭველსა?
    სჯობს სახელისა მოხვეჭა ყოველსა მოსახვეჭელსა!

    800 
    “ვერ დაიჭირავს სიკვდილსა გზა ვიწრო, ვერცა კლდოვანი;
    მისგან გასწორდეს ყოველი, სუსტი და ძალ-გულოვანი;
    ბოლოდ შეყარნეს მიწამან ერთგან მოყმე და მხცოვანი.
    სჯობს სიცოცხლესა ნაზრახსა სიკვდილი სახელოვანი!

    850 
    თვით რაცა ჰბრძანოთ, მართალ ხართ: სხვა სხვისა ომსა ბრძენია.

    863 
    კვლა იტყვის: “მიკვირს ნაღველი კაცისა ჭკუიანისა.
    რა მჭვუნვარებდეს, რას არგებს ნაკადი ცრემლთა ბანისა?
    სჯობს გამორჩევა, აზრობა საქმისა დასაგვანისა”.

    875 
    “თუ ბრძენი ხარ, ყოვლნი ბრძენნი აპირებენ ამა პირსა:
    ხამს მამაცი მამაცური, სჯობს, რაზომცა ნელად ტირსა.
    ჭირსა შიგან გამაგრება ასრე უნდა, ვით ქვიტკირსა.
    თავისისა ცნობისაგან ჩავარდების კაცი ჭირსა.

    931 
    ნეტარ, მამაცი სხვა რაა, არ გაძლოს, რაცა ჭირია!
    ჭირსა გადრეკა რად უნდა, რა სასაუბრო პირია!

    965 
    მაგრა თუ ჭირსა არ დასთმობ, ლხინი რა დასათმობია!

    1052 
    ამოა, კარგსა მოყმესა რა ომი გაჰმარჯვებოდეს,
    ამხანაგთათვის ეჯობნოს, ვინცა მას თანა-ჰხლებოდეს.
    მიულოცვიდენ, აქებდენ, მათ აგრე მყოფთა სწბებოდეს,
    ჰშვენოდეს დაკოდილობა, ცოტაი რამე ჰვნებოდეს.

    1392 
    ასი ათასსა აჯობებს, თუ გამორჩევით მქმნელია.

    1410 
    რა ზედა წვიმდეს ღრუბელნი და მთათა ატყდეს ღვარია,
    მოვა და ხევთა მოგრაგნის, ისმის ზათქი და ზარია,
    მაგრა რა ზღვათა შეერთვის, მაშინ ეგრეცა წყნარია.

    1614 
    ბრძენთა ვინმე მოსწავლემან საკითხავი ესე ვპოვნე:
    “ესეაო მამაცისა მეტის-მეტი სიგულოვნე:
    ოდეს მტერსა მოერიო, ნუღარ მოჰკლავ, დაიყოვნე;
    გინდეს სრული მამაცობა, ესე სიტყვა დაიხსოვნე”.


    ზნეობაზე
    49
    ვარდთა და ნეხვთა ვინათგან მზე სწორად მოეფინების,
    დიდთა და წვრილთა წყალობა შენმცა ნუ მოგეწყინების!

    50
    სმა-ჭამა - დიდად შესარგი, დება რა სავარგულია?!
    რასაცა გასცემ, შენია; რას არა, დაკარგულია!

    113
    რად დასწამებ სიმწარესა ყოველთათვის ტკბილად მხედსა?
    ბოროტიმცა რად შეექმნა კეთილისა შემოქმედსა!

    162
    კაცი ცრუ და მოღალატე ხამს ლახვრითა დასაჭრელად.

    215
    “საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს!
    ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
    არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

    387
    ვინცა ურჩ ექმნას, იქმნების თავისა არ-მადლიერი.

    405
    ხელმან ვარდი რად იხელთა, რათგან ასრე ვერ მოჰკრეფდა!

    432
    კარგი საქმე კაცსა ზედა აზომ თურე არ წახდების.

    526
    მამაცისა სიცრუესა, ნეტარ, სხვანი რამცა ჰგვანდეს!

    539

    ...«გონიერი, ხამს აროდეს არ აჩქარდეს,
    რაცა სჯობდეს, მოაგვაროს, საწუთროსა დაუწყნარდეს.

    542
    ქმნა მართლისა სამართლისა ხესა შეიქმს ხმელსა ნედლად.

    549
    უხვად გავსცემდეთ, ვავსებდეთ, სიძუნწე უმეცრულია.

    663
    კარგად ვერას ვერ მოივლენს კაცი აგრე გულ-ფიცხელი.

    718
    “გული კრულია კაცისა, ხარბი და გაუძღომელი,
    გული - ჟამ-ჟამად ყოველთა ჭირთა მთმო, ლხინთა მდომელი,
    გული - ბრმა, ურჩი ხედვისა, თვით ვერას ვერ გამზომელი,
    ვერცა ჰპატრონობს სიკვდილი, ვერც პატრონია რომელი!»

    726
    კვლა გულსა ეტყვის: “დათმობა ჰგვანდეს სიბრძნისა წყაროთა.
    არ დავთმოთ, რა ვქმნათ, სევდასა, მითხარ, რა მოვუგვაროთა?

    736
    რამცა სადა გაუმარჯვდა კაცსა, ფიცთა გამტეხელსა!

    747
    ცუდთა კაცთა საუბარი კაცსა მეტად დააჭმუნვებს.

    756
    ავსა კაცსა ურჩევნია, ავსამცა რას ადრე სცნობდა!

    761
    მტერი მტერსა ვერას ავნებს, რომელ კაცი თავსა ივნებს.

    768
    სჯობს უყოლობა კაცისა მომდურავისა ყოლასა.

    792
    ვინ დამბადა, შეძლებაცა მანვე მომცა ძლევად მტერთად,

    815
    მართლად უთქვამს მეცნიერთა: «წყენააო ჭირთა ბადე»;

    876
    ვისთვის ჰკვდები, ვერ მიჰხვდები, თუ სოფელსა მოიძულებ,

    878
    “ვარდსა ჰკითხეს: «ეგზომ ტურფა რამან შეგქმნა ტანად, პირად?
    მიკვირს, რად ხარ ეკლიანი? პოვნა შენი რად არს ჭირად?»
    მან თქვა: «ტკბილსა მწარე ჰპოვებს, სჯობს, იქმნების რაცა ძვირად;
    ოდეს ტურფა გაიეფდეს, არღარა ღირს არცა ჩირად».

    903
    არას გარგებს შეჭირვება, რომ სჭმუნვიდე, რა გერგების!

    924
    დიდი ლხინია ჭირთა თქმა, თუ კაცსა მოუხდებოდეს.

    1006
    “უხანობა და სიცრუვე, ვა, საწურთოსა ფლიდისა!"

    1035
    ყმამან უთხრა: “ვინცა ჭმუნავს, ცუდია და ცუდად სცთების!”.

    1046
    კაცო, ძალსა ნუ იქადი, ნუცა მოჰკვეხ ვითა მთრვალი!

    1081
    სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის.

    1090
    თქვა: “ყვავი ვარდსა რას აქმნევს, ანუ რა მისი ფერია!
    მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია».

    1094
    რაცა მინდა, არა მაქვს, რაცა მაქვს, არ მომინდების.

    1142
    ხმობა, უნდა ჟამიერად, სააჯოსა ყოვლსა თხრობა.

    1166

    მართლად თქმულა: "არა ჰმართებს ყვავსა ვარდი, ვირსა რქანი".

    1196
    ნახეთ, თუ ოქრო რასა იქმს, კვერთხი ეშმაკთა ძირისა!

    1197
    “რა, ოქრო მისთა მოყვასთა აროდეს მისცემს ლხენასა,
    დღედ სიკვდილამდის სიხარბე შეაქმნევს კბილთა ღრჭენასა:
    შესდის და გასდის, აკლია, ემდურვის ეტლთა რბენასა,
    კვლა აქა სულსა დაუბამს, დაუშლის აღმაფრენასა.

    1204
    კაცსა დასვრის უგულობა ...

    1343
    წყალი სწრაფით რად დავასხი ცეცხლსა, ძნელად დასაშრეტსა!
    ჩქარად ეცეს, ვერ გაუძლებს გული ლხინსა მეტის-მეტსა.

    1344
    ცრუ კაცი კარგად ვერა იქმს საქმესა გაძნელებულსა,
    თქმულა: «სიწყნარე გმობილი სჯობს სიჩქარესა ქებულსა!»“

    1348
    აგრევე გული კაცისა მოსაგვარებლად ძნელია,
    ჭირსა და ლხინსა ორსავე ზედა მართ ვითა ხელია,
    მიწყივ წყლულდების, საწუთრო მისი აროდეს მრთელია.
    იგი მიენდოს სოფელსა, ვინცა თავისი მტერია!

    1435
    ვცან სიმოკლე ბოროტისა, კეთილია მისი გრძელი.

    1459
    რათგან მიჰხვდა დაკარგული ლომი მზესა წახდომილსა,
    აღარა ვტირთ სატირალსა, აღარ დავსდებთ თვალთა მილსა.

    1488
    “დია მძულს მეტი მოყვრისა შიში, კრძალვა და რიდობა,
    მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ-მძიმობა, დიდობა;
    თუ მოყვარეა, გულისა ქმნას ჩემკე მონაზიდობა,
    თვარა მე ჩემდა, იგ მისდა, დია სჯობს კიდის-კიდობა.

    1500
    მაგრა თქმულა: "კარგის მქმნელი კაცი ბოლოდ არ წახდების".

    1519
    ჭვრეტა ახელებს მჭვრეტელთა ყოფა-ქცევისა და ზმისა.

    1603
    შიში ვერ გიხსნის სიკვდილსა, ცუდნია დაღრეჯანია!

    1637
    ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუხდელი.

    მეგობრობაზე
    139 
    ხამს მოყვრისათვის სიკვდილი, ესე მე დამიც წესად-რე”.

    306 
    ყმასა უთხრა: “ვინცა კაცმან ძმა იძმოს, თუ დაცა იდოს,
    ხამს, თუ მისთვის სიკვდილსა და ჭირსა თავი არ დაჰრიდოს;

    706 
    ხამს გასრულება მოყვრისა სიყვარულისა მტკიცისა,
    ძებნა წამლისა მისისა, ცოდნა ხამს მართ უიცისა.

    729 
    ხამს სტუმარი სასურველი, მასპინძელი მხიარული.

    733 
    ხამს სიყვარული მოყვრისა უხვისა, უშურველისა.

    773 
    ოდეს კაცსა დაეჭიროს, მაშინ უნდა ძმა და თვისი.

    777 
    “სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
    პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
    მიცემა და არას შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა,
    გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.

    785 
    ხამს მამაცი გაგულოვნდეს, ჭირსა შიგან არ დაღონდეს.
    მძულს, რა კაცსა სააუგო საქმე არა არ შესწონდეს.

    789 
    კაცი ბრძენი ვერ გასწირავს მოყვარესა მოყვარულსა;
    მე სიტყვასა ერთსა გკადრებ, პლატონისგან სწავლა-თქმულსა:
    «სიცრუე და ორპირობა ავნებს ხორცსა, მერმე სულსა».

    790 
    “რადგან თავია სიცრუე ყოვლისა უბედობისა,
    მე რად გავწირო მოყვარე, ძმა უმტკიცესი ძმობისა?!

    798 
    “არ-დავიწყება მოყვრისა აროდეს გვიზამს ზიანსა;
    ვჰგმობ კაცსა აუგიანსა, ცრუსა და ღალატიანსა!

    843 
    კაცი კაცსა მოელოდეს, მოლსვა დია ეამების.

    854 
    «ვინ მოყვარესა არ ეძებს, იგი თავისა მტერია».

    862 
    მოყვარემან ვარდის კონა გულსა მკრა და დამიწყლულა.

    934 
    ვერას ვერა შეიქმს ნაყოფსა ვარდი უმზეოდ ჭნობილი.
    შენ ვერას ირგებ, მე გარგებ, ძმა ძმისა უნდა ძმობილი!

    942 
    გულმან, გლახ, რა ქმნას უგულოდ, თუ გული გულსა ელია?!
    მოშორვება და მოყვრისა გაყრა კაცისა მკლველია,
    ვინცა არ იცის, არ ესმის, ესე დღე როგორ ძნელია!

    1565 
    კაცსა მოყვრისა გაწირვა, ახ, მოუხდების, ახ, ავად!


    პოეზიაზე
    12
    კვლა აქაცა ეამების, ვინცა ისმენს კაცი ვარგი;
    გრძელი სიტყვა მოკლედ ითქმის, შაირია ამად კარგი.

    13
    ვითა ცხენსა შარა გრძელი და გამოსცდის დიდი რბევა,
    მობურთალსა - მოედანი, მართლად ცემა, მარჯვედ ქნევა,
    მართ აგრევე მელექსესა - ლექსთა გრძელთა თქმა და ხევა,
    რა მისჭირდეს საუბარი და დაუწყოს ლექსმან ლევა.

    14
    მაშინღა ნახეთ მელექსე და მისი მოშაირობა,
    რა ვეღარ მიჰხვდეს ქართულსა, დაუწყოს ლექსმან ძვირობა,
    არ შეამოკლოს ქართული, არა ქმნას სიტყვა-მცირობა,
    ხელ-მარჯვედ სცემდეს ჩოგანსა, იხმაროს დიდი გმირობა.

    15
    მოშაირე არა ჰქვიან, თუ სადმე თქვას ერთი, ორი;
    თავი ყოლა ნუ ჰგონია მელექსეთა კარგთა სწორი;
    განაღა თქვას ერთი, ორი, უმსგავსო და შორი-შორი,
    მაგრა იტყვის: “ჩემი სჯობსო”, უცილობლობს ვითა ჯორი.

    17
    მესამე ლექსი კარგია სანადიმოდ, სამღერელად,
    სააშიკოდ, სალაღობოდ, ამხანაგთა სათრეველად;
    ჩვენ მათიცა გვეამების, რაცა ოდენ თქვან ნათელად.
    მოშაირე არა ჰქვიან, ვერას იტყვის ვინცა გრძელად.


    სიყვარულზე
    11 
    მუშა მიწყივ მუშაკობდეს, მეომარი გულოვნობდეს;
    კვლა მიჯნურსა მიჯნურობა უყვარდეს და გამოსცნობდეს,
    არცა ვისგან დაიწუნოს, არცა სხვათა უწუნობდეს.

    18 
    ხამს, მელექსე ნაჭირვებსა მისსა ცუდად არ აბრკმობდეს,
    ერთი უჩნდეს სამიჯნურო, ერთსა ვისმე აშიკობდეს,
    ყოვლსა მისთვის ხელოვნობდეს, მას აქებდეს, მას ამკობდეს,
    მისგან კიდე ნურა უნდა, მისთვის ენა მუსიკობდეს.

    20 
    ვთქვა მიჯნურობა პირველი და ტომი გვართა ზენათა,
    ძნელად სათქმელი, საჭირო გამოსაგები ენათა;
    იგია საქმე საზეო, მომცემი აღმაფრენათა;
    ვინცა ეცდების, თმობამცა ჰქონდა მრავალთა წყენათა.

    21 
    მას ერთსა მიჯნურობასა ჭკვიანნი ვერ მიჰხვდებიან,
    ენა დაშვრების, მსმენლისა ყურნიცა დავალდებიან;
    ვთქვენ ხელობანი ქვენანი, რომელნი ხორცთა ჰხვდებიან;
    მართ მასვე ჰბაძვენ, თუ ოდეს არ სიძვენ, შორით ბნდებიან.

    23 
    მიჯნურსა თვალად სიტურფე ჰმართებს, მართ ვითა მზეობა,
    სიბრძნე, სიმდიდრე, სიუხვე, სიყმე და მოცალეობა,
    ენა, გონება, დათმობა, მძლეთა მებრძოლთა მძლეობა.
    ვისცა ეს სრულად არა სჭირს, აკლია მიჯნურთ ზნეობა.

    24 
    მიჯნურობა არის ტურფა, საცოდნელად ძნელი გვარი;
    მიჯნურობა სხვა რამეა, არ სიძვისა დასადარი:
    იგი სხვაა, სიძვა სხვაა, შუა უზის დიდი მზღვარი,
    ნუვინ გაჰრევთ ერთმანერთსა! გესმას ჩემი ნაუბარი!

    25 
    ხამს მიჯნური ხანიერი, არ მეძავი, ბილწი, მრუში,
    რა მოჰშორდეს მოყვარესა, გაამრავლოს სულთქმა, უში,
    გული ერთსა დააჯეროს, კუშტი მიჰხვდეს, თუნდა ქუში;
    მძულს უგულო სიყვარული, ხვევნა, კოცნა, მტლაშა-მტლუში.

    26 
    ამა საქმესა მიჯნური ნუ უხმობს მიჯნურობასა:
    დღეს ერთი უნდეს, ხვალე სხვა, სთმობდეს გაყრისა თმობასა;
    ესე მღერასა ბედითსა ჰგავს ვაჟთა, ყმაწვილობასა.
    კარგი მიჯნური იგია, ვინ იქმს სოფლისა თმობასა.

    27 
    არს პირველი მიჯნურობა არ-დაჩენა ჭირთა, მალვა,
    თავის-წინა იგონებდეს, ნიადაგმცა ჰქონდა ხალვა,
    შორით ბნედა, შორით კვდომა, შორით დაგვა, შორით ალვა,
    დათმოს წყრომა მოყვრისაგან, მისი ჰქონდეს შიში, კრძალვა.

    28 
    ხამს, თავისსა ხვაშიადსა არვისთანა ამჟღავნებდეს,
    არ ბედითად “ჰაის” ზმიდეს, მოყვარესა აყივნებდეს,
    არსით უჩნდეს მიჯნურობა, არასადა იფერებდეს,
    მისთვის ჭირი ლხინად უჩნდეს, მისთვის ცეცხლსა მოიდებდეს.

    29 
    მას უშმაგო ვით მიენდოს, ვინ მოყვარე გაამჟღავნოს?
    ამის მეტი რამცა ირგო: მას ავნოს და თვითცა ივნოს.
    რათამცაღა ასახელა, რა სიტყვითა მოაყივნოს?
    რა ჰგავა, თუ მოყვარესა კაცმან გული არ ატკივნოს!

    30 
    მიკვირს, კაცი რად იფერებს საყვარლისა სიყვარულსა:
    ვინცა უყვარს, რად აყივნებს მისთვის მკვდარსა, მისთვის წყლულსა?!
    თუ არ უყვარს, რად არა სძულს? რად აყივნებს, რაცა სძულსა?!
    ავსა კაცსა ავი სიტყვა ურჩევნია სულსა, გულსა.

    31 
    თუ მოყვარე მოყვრისათვის ტირს, ტირილსა ემართლების;
    სიარული, მარტოობა ჰშვენის, გაჭრად დაეთვლების;
    იგონებდეს, მისგან კიდე ნურაოდეს მოეცლების,
    არ დააჩნდეს მიჯნურობა, სჯობს, თუ კაცსა ეახლების.

    41 
    საბრალოა, სიყვარული კაცსა შეიქმს გულ-მოკლულად!

    121 
    ამოა ჭვრეტა ტურფისა, სიახლე საყვარელისა!

    131 
    გულსა გარე საიმედო ია მორგე, ვარდი ყარე,

    247 
    სულთა მოგცემ გულისათვის, სხვა მეტიმცა რა გამონე!

    299 
    მაგრა წესია, მიჯნური მიჯნურსა შეებრალების,

    352 
    “აქიმნიცა იკვირვებდეს: «ესე სენი რაგვარია?
    სამკურნალო არა სჭირს რა, სევდა რამე შემოჰყრია».

    377 
    «ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
    სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!

    412 
    «თუცა ჰმართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
    მაგრა მეტი უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა.

    484 
    რა უამეა პირის-პირ საყვარელისა ჭვრეტასა!

    703 
    “ხამს მოყვარე მოყვრისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად,
    გული მისცეს გულისათვის, სიყვარული გზად და ხიდად;
    კვლა მიჯნურსა მიჯნურისა ჭირი უჩნდეს ჭირად დიდად,
    აჰა, მაქვსმცა უმისოსა ლხინი არმად, თავი ფლიდად!»

    711 
    რა სჯობს, რა კაცმან გიშერი ბროლ-ლალსა თანა ახიოს,
    ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს, მორწყოს, ახიოს,
    მისსა მჭვრეტელსა ალხინოს, ვერ-მჭვრეტსა ავაგლახიოს!
    ვაი მოყვრისა გაყრილსა, ახი ოს ეყოს, ახი ოს!

    716 
    საყვარლისა სიახლესა მოშორვება გაამწარებს.

    727 
    ავად შეჰფერობს მიჯნურსა მიჯნურობისა ცხადება!

    767 
    იადონი მაშინ მოკვდეს, ოდეს ვარდმან იდამჭნაროს.
    ხამს, უძებნოს ცვარი წყლისა, მისთვის თავი ყოვლგან აროს,
    ვერ უპოვოს, რა ქმნას, ანუ გული რითა დაიწყნაროს!

    791 
    “წაგიკითხავს, სიყვარულსა მოციქულნი რაგვარ წერენ?
    ვით იტყვიან, ვით აქებენ? ცან, ცნობანი მიაფერენ.
    «სიყვარული აღგვამაღლებს», ვით ეჟვანნი, ამას ჟღერენ,
    შენ არ სჯერხარ, უსწავლელნი კაცნი ვითმცა შევაჯერენ!

    830 
    მთვარე მზესა მოეშორვოს, მოშორვება განანათლებს,
    რა ეახლოს, შუქი დასწვავს, გაეყრების, ვერ იახლებს,
    მაგრა ვარდსა უმზეობა გაახმობს და ფერსა აკლებს,
    ჩვენ ვერ-ჭვრეტა საყვარლისა ჭირსა ძველსა გაგვიახლებს.

    833 
    სჯობს, საყვარელსა მოყვარე რაზომც არ დაუძაბუნდეს!

    874 
    ვინ მიჯნური არ ყოფილა, ვის სახმილი არა სწვავსა?

    877 
    ვის არ უნახავს პატიჟნი, ვისთვის ვინ არა ბნდებიან?
    მითხარ, უსახო რა ქმნილა, სულნი რად ამოგხდებიან?
    არ იცი, ვარდნი უეკლოდ არავის მოუკრებიან!

    883 
    “საყვარელმან საყვარელი ვით არ ნახოს, ვით გაწიროს!

    886 
    ვარდი ვერ არის უმზეოდ; იყოს, დაიწყებს ჭნობასა;

    910 
    შენ საყვარელსა რად აწყენ? ფუ მაგა მამაცობასა!

    914 
    თუმც უნდოდით გასაყრელად, პირველ ერთად არ შეგყრიდა.

    915 
    “სდევს მიჯნურსა ფათერაკი, საწუთროსა დაანავღლებს,
    მაგრა ბოლოდ ლხინსა მისცემს, ვინცა პირველ ჭირსა გასძლებს;
    მიჯნურობა საჭიროა, მით სიკვდილსა მიგვაახლებს,
    გასწავლულსა გააშმაგებს, უსწავლელსა გაასწავლებს”.

    939 
    თუ არ მოგყვეს საყვარელი, შენ მას მიჰყევ, რაცა სწადდეს.

    959 
    მო და უყავ სამართალი, გაებრჭობის გული გულსა.

    1093 
    თქვა:“დიაცსა ვინცა უყვარს, გაექსვის და მისცემს გულსა”.

    1095 
    შეყრა არის პირიანი, ორთავეა რათგან ნება”.

    1308 
    ცან, სამართალი მართალი გულისა გულსა მივა რად.

    1359 
    მზე მოგვეახლა, მოგვეცა ჩვენ მოშორვება ჩრდილისა”.

    1432 
    წესია, გული გაჰკრთების ამბავსა გასაკრთობელსა.

    1468 
    აჰა, მიჰხვდეს შესაფერნი ყმა ქალსა და ქალი ყმასა.

    1490 
    რათგან ბოლო შეყრავეა, სიშორესა ვით ეთნებით?
    დააშვენეთ ერთმანერთი, თავის-თავის ნუ დასჭნებით.

    1544 
    ბრძენთა უთქვამს სიყვარული, ბოლოდ მისი არ-წახდომა.

    1564 
    ახლად შეყრილსა მთვარესა, მზეო, ვით მოეშორები?

    1635 
    ბრძანა: “ჭირი დავივიწყოთ, რათგან ლხინი დაგვებადა”.


    სწავლასა და შრომაზე
    254
    რასაცა ეძებ, მიჰხვდები, უცილოდ არ ასცილდები.

    663
    ასი გმართებს გაგონება, არ გეყოფის, არ, ერთხელი;

    694
    მე ვინ ვაქებ? ათენს ბრძენთა ხამს, აქებდეს ენა ბევრი!

    790
    არა ვიქმ, ცოდნა რას მარგებს ფილოსოფოსთა ბრძნობისა!
    მით ვისწავლებით, მოგვეცეს შერთვა ზესთ მწყობრთა წყობისა.

    859
    არ ვინანი გარდასრულსა, ბრძენთა სიტყვა დავაღადრო.

    876
    ბრძენი ხარ და გამორჩევა არა იცი ბრძენთა თქმულებ.

    902
    არას გარგებს სწავლულება, თუ არა იქმ ბრძენთა თქმულსა:
    არ იხმარებ, რას ხელსა ჰხდი საუნჯესა დაფარულსა?

    904
    გონიერსა მწვრთელი უყვარს, უგუნურსა გულსა ჰგმირდეს.

    905
    რაცა ვისცა საქმე თვით სჭირს, სხვათათვისცა ევარგების.

    931
    რასცა მიწვრთიხარ, იწვართე; გკადრო, უწვრთელი ვირია.

    934
    მქმნელი საქმისა ძნელისა კაციმცა იყო ცნობილი.

    939
    ბოლოდ ყოვლი დამალული საქმე ცხადად გამოცხადდეს.

    1321
    რაცა მოგინდეს, უცილოდ იქმთ, იგი არ აგცილდების.


    კატეგორია: შოთა რუსთაველის ბიოგრაფია | ნანახია: 8169 | დაამატა: TaTa | რეიტინგი: 4.6/29 |
    სულ კომენტარები: 261 2 3 »
    08.11.2012 Spam
    26. barbare
    dzaan kargi saitia,momwons es aforizmebi.......namdvilad saamayoa ro qartvelebs eseti brdzeni adamianebi gvyavda da gvyavs...!

    02.11.2011 Spam
    25. vika
    momwons es saiti

    02.11.2011 Spam
    24. vika
    dzan magaria

    12.04.2011 Spam
    23. მარი
    მაგარია დიდი მადლობა იმას ვინც ეს დაწერა.....

    11.04.2011 Spam
    22. baxva
    dzaan magaria magrad damexmaraaaaaaaaa

    16.03.2011 Spam
    21. Tika
    eexlaa tqveenn mee raas gadaamaarchineett .. :))

    16.03.2011 Spam
    20. Tika
    didii madlobaaa... :*

    03.03.2011 Spam
    19. iviko
    tatatatatatatattatatattatatatatatatatatatattatatatatattataattattaaagidvfygbv

    03.03.2011 Spam
    18. iviko
    bliad dfkjuwerghjdsi9ufiesrhgiasejfhyuhedjfvhuuaedf9e ue yehhf d hyhshjihru shudshfdlsj uajd jfpo dfuas fha ihe ojhd8gjdhf kodi151444411264

    26.06.2010 Spam
    17. ირმა
    შეუფასებელი ბრძნული აზრების კომენტარი ძალიან ძნელია.....

    1-10 11-20 21-26
    სახელი *:
    Email *:
    კოდი *: